Miejscowość wywodzi swe miano prawdopodobnie od czynności wypalania (zgorzenia) lasu w celu założenia osady.
Usytuowana jest przy południowym brzegu łuku pradoliny rzeki Łeby, przy starym szlaku handlowym łączącym Gdańsk ze Szczecinem, istniała już w średniowieczu. Była długo przygraniczną wsią Księstwa Słupskiego. Od 1870 roku posiada połączenie kolejowe z Gdańskiem i Słupskiem.
Najstarsze znane zapisy nazwy Pogorzelic pochodzą z 18 lub 20 listopada 1379r. „Psregorzelcze” oraz ok. lat 1396-1407 „Przegorseliczo”.
Także umowa graniczna, zawarta w 1408 roku w Czarnem pow. człuchowski między Wielkim Mistrzem Ulrykiem von Jungingenem a księciem słupskim – Bogusławem, zawiera zapis „Prczegorselicz”. Zatem poprawniej nazwa ta brzmiałaby „Przegorzelice” lub Przegorzelce. W nowszych czasach Prusacy nazywali ją /Langeböse/.
Pogorzelice były starą posiadłością szlachecką. W 1756 roku właścicielem był tu przedstawiciel, znanego w powiecie lęborskim rodu Grzelów – Wilhelm von Grelle. W roku 1872 posiadaczem tej włości był von Zitzewitz, także przedstawiciel możnego pomorskiego rodu (Czyczewic), także jego następca z 1906 roku, von Massow, jest potomkiem byłych właścicieli Maszewa, w powiecie lęborskim.

Położenie Pogorzelic na tle gminy Nowa Wieś Lęborska
Po wyzwoleniu przez wojska II Frontu Białoruskiego 9 marca 1945 roku do roku 1955 Pogorzelice nadal pozostawały w powiecie słupskim. Od 1 stycznia 1955 roku włączono do powiatu lęborskiego, były przez pewien czas siedzibą władz gromady o tejże nazwie. Od 1 stycznia 1973roku należą do Gminy Nowa Wieś Lęborska.
W okresie międzywojennym Pogorzelice były „weekendową” miejscowością Lęborka (w owym czasie należącą do powiatu słupskiego).